Իմպրովիզ

Առաջին անգամ տպագրվել է «Գրանիշ» գրական կայքում

-Էս անձրևը տեսնես մի օր կավարտվի՞: Թեյդ սառեց, ո՞ւր ես:
– Ջուր դարձա՝ մինչև հասա սրճարան: Անձրևի գլխավոր հովանավորն է Ռեյ Բրեդբերին: Էսքան անհույս անձրև մեկ էլ իր էն պատմվածքում կա: Մազերս էլ փչացան, էսպես ոնց եմ հետդ գալու:
– Շատ էլ հաճելի բրեդբերյան եղանակ է, մի բողոքիր, որ ինքն էլ քո փչացած սանրվածքից չբողոքի:
-Հա, քեզ ինչ կա, անձրևը մազերիդ ալիքները հաղթահարելու ու գլխամաշկիդ հասնելու համար իր անձրև հալով պիտի անմարդկային ուժ կիրառի: Բա չէ, իմոնց պես:
-Դե, խուճուճացնելը քեզ՝ ինձ նմանեցնելու փորձ է, լավ չի՞: Երեկ, ի դեպ, «Մարսյան քրոնիկոնն» էի թերթում: Բառացի չեմ հիշում, բայց շատ սիրուն էր գրել, թե ինչպես է մեկը խոսում ու մատը տնկում երկինք՝ ուղիղ Աստծո վրա, հիշո՞ւմ ես հատվածը:
-Հա, իհարկե: Տեսնես էդ պահին Աստված ինչ դեմք է ընդունել: Читать далее Իմպրովիզ

Մայրենիք

Մամային «մայրենիք» եմ դիմում, որովհետև հայրենիք  ոտք դնելուց առաջ իմ տունը եղել է նրա արգանդը: Բայց շատերս հայրենասիրության պես ենք մայրենասիրությամբ զբաղվում՝ միայն առիթից առիթ, կոկորդայրիչ պաթոսով ու իրական զգացողություններից կտրված:

Մայրենիքը  փոքր հայրենիքի պես մի բուռ մարդատարածք է՝ աշխույժ, շարժուն ու լուծումներ գտնող: Բայց քչերն են գրում իր մասին, որովհետև դա լավ վաճառվող տեքստ չէ: Читать далее Մայրենիք

Բռաչափ ձմերուկ

Բռաչափ քաղաքում ամռանը վերմակներով են քնում, որպեսզի անկողինը լիքը թվա։ Ոտքը վերմակից դուրս են պահում, որպեսզի գիշերը գոնե մահճակալի տակ ապրող հրեշը թաթը համեմատի ոտքի մատների հետ, քաշքշի մեր ճկույթն ու զգանք, որ մենակ չենք։

Բռաչափ քաղաքում դժվար է անծանոթ մնալ՝ անգամ եթե շատ ուզես։ Բոլորը գիտեն իրար։ Ու ինչքան ավելի է լայնանում շրջապատդ, այնքան ավելի նեղ ես մենականանում։
Սեփական անձից հավերժ դժգոհ, հակառակ սեռին չվստահող աղջիկների, մշտապես երկմտող ու հակառակ սեռից վախեցող տղաների այս քաղաքում սերերը փոխվում են երթուղայինի ամեն մի գալ-գնալով։ Երթուղայինի պես անկայուն սերերը։ Տոթ, քրտնահոտ հարաբերությունները, ավտոբուսների մաշված երաժշտության նման բութ ու անպետք կռիվները, ու թվացյալ բրենդային, իրականում էժանահոտ օծանելիքով ու հագուստով պարուրված հավերժ բամբասանքը, բողոքը, քննադատությունը։ Читать далее Բռաչափ ձմերուկ

Կարմիր

Հարակից իրականությունում սիգարետները մատներ են ծխում, կիսամատներն էլ` շպրտում փողոց: Եթե թույլ ծխելիք են ուզում, կանացի մատներ են ծխում: Սուրճերը խմում են մարդկանց: Եթե դառը մարդ են սիրում խմել, սև սարկազմ են լցնում մեջը, եթե քաղցր, կես գդալ փոշիացրած երեխաներ են խառնում բաժակում: Читать далее Կարմիր

Քյաչը, Բուռչը, Մզուզն ու Ժեշտը

…Էլի որոշում են հավաքվել  Մզուզենց տանը, որովհետև նախ՝ այսօրվա քննարկվելիքը հենց Մզուզի հետ կապ ունի, հետո՝ Անո ծյան տորթ է թխել: Արդեն չեն հիշում՝ ինչպես «Անահիտ ծյոծյան» վերափոխվեց «Անո ծյայի». երևի աստիճանները վազելով բարձրանալու, իրար հետևից իրենց տուն լցվելու, թմբլիկ ու իր պատրաստածների պես համեղ բնավորությամբ կնոջն արագ բարևելու ընթացքում: Նույնիսկ սիրելի տանտիկնոջ  դիմելաձևից են թռցրել, որ մի քանի վայրկյան ավելի երկար իրար հետ լինեն: Читать далее Քյաչը, Բուռչը, Մզուզն ու Ժեշտը

Հավանականության չտեսություն

«Կոպեկը նետում եմ օդ, եթե «գիր» ընկավ, կապ կհաստատեմ հետը»,-ասում ես դու ու մետաղադրամը գցում այնպես, որ հանկարծ առաջին քայլն անելու անհրաժեշտություն չլինի՝ մտքումդ հուսալով, որ ճակատագիրը դառը կատակ կանի ու համառությունդ պատի պես ճակատովդ կտա: «Գիր» չի ընկնում, ուրախանում ես ու մտածում, որ բախտդ այս անգամ էլ բերեց՝ առանց հասկանալու, որ հենց դա էր պատիժդ: Читать далее Հավանականության չտեսություն

Ես սիրուն չեմ

I want a perfect body, I want a perfect soul

Հա, սիրուն չեմ: Ինձ չեն ասոցացնում մայրամուտի ու ծաղիկների հետ: Ինձ երգեր ու պատմվածքներ չեն ձոնում: Ինձ չեն փնտրում այլ հայացքներում: Իմ ձայնից ոչ մեկի շունչը չի կտրվում: Ես չեմ դառնում թուլություն ու թմրանյութ: Միգուցե թրմանյութ դառնամ՝ թրմեցնեմ ու ստիպեմ ոչինչ չզգալ, քանի որ իմ նկատմամբ անտարբեր են: Ինձնից ոչ մեկ չունի կախվածություն այնքան, որ անգամ մեկ օր չկարողանա առանց ինձ մնալ: Իմ մասին չեն պատմում ընկերներին ու  հիանում՝ թաքուն ուրախանալով, որ հնարավորություն ունեն հետս շփվելու: Читать далее Ես սիրուն չեմ

Հկո

-Էդ կուրտկիդ վարատնիկը հերիք կծես, Հկո, ափսոս ա, մաքուր կաշի ա։
Աչքերդ կկոցում ես, թեք ժպտում ու մի անգամ էլ կծում։
-Արա, ափսոս ա, ի՞նչ էշ խասյաթ ա։
-Շունը ոտ ա կծում, կրետը ուսդ էր կծել անցած ամառ Լաստիվերում, հիշում ե՞ս զռռոցդ, քուրս երեք օր ա՝ ինձ ա կծում բառերով, որ ընկերոջ բերնին եմ տվել, էն «Չերրիի» Միլենչիկը ականջներս ա կծում՝ կինոներից ա սովորել։ Ես էլ կուրտկես եմ կծում։
-Դու որ անտրամ ես լինում, խի՞ ես տուֆտում։
-Չեմ տուֆտում…Արա, բայց ջոգել էի՞ր, տուֆտելու արմատը «տուֆ»-ն ա։
-Տուֆը չի, տուֆտն ա։
-Չէ, «տուֆ»-ն ա։ Մարդ որ տուֆտում ա, ոնց որ քարով տա գլխիդ։ Էդ ա, էլի։
-Հկո։
-Հը։
-Լուչշե միանգամից քարով տուր գլխիս, մեռնեմ, ապեր, տանջվում եմ։
-Ավելի լավ ա ան էս կուրտկիս թևը, էս ձախ մասից կծի, թե չէ դրել բառերով ես կծում։ Կարող ա՞ վերջը ականջներս էլ կծես։
— Էդ Միլենչիկն ո՞վ ա, է՞։
-Տաքսի։
-Միլենչիկը տաքսի ա՞։
-Չէ, այ օլուխ, հենա, տաքսին էկավ։
Հետո նստում ես տաքսի, հետո պտտվում քաղաքով մեկ, հասնում տուն ու էլի մնում մթության մեջ։ Մի մթությունից մյուսն ես տեղափոխվում, Հկո, ուրիշ ոչինչ չի փոխվում։ Կարծիքդ ուղիղ արտահայտելը հասկանում են որպես սրամտություն ու անկողնումդ են հայտնվում։ Դու բառերով կծում ես, իրենք ականջներդ ու շրթունքներդ են կծում, վերջում օրդ ավարտում ես բաճկոնիդ օձիքը կծելով ու հայտնվում մթության մեջ։ Անընդհատ նույնը։ Սուր լեզուն սրված զգացմունքներից չի փրկում, սրված զգացմունքները գոնե զգացողություններ չեն դառնում։ Դու խրվում ես տան դատարկության մեջ այնքան արագ, որքան ուրիշների հիշողության ու սրտի մեջ։ Քեզ կիսում են իրար մեջ, քեզ սեփականաշնորհում են, քեզ գերում են, հետո իրենք իրենց պարտվում են քեզ, հանձնվում են, տրվում են, նվիրվում են, ափսոսում են, անիծում են, սիրելուց ատում են, ատելուց սիրում են, հետո չգիտես էլ՝ ինչ են հաղթում, զգում են, որ բացառիկ են, որ հա, այ հենց դրանցից եսիմորերոդը պիտի կարողանա քեզ ճանաչի էնպես, ինչպես ոչ մեկ (էս մասում արժի ծխես), հեսա միակ են դառնալու, հետո ինչ-որ լիրիկական տեքստեր են ասում։ Վերջում էլ պարզվում է, որ դու բոլորի նման ես։ Երկու օրից ընկալում են, որ բացառիկը դու ես։ Քեզ նման ոչ մեկին չեն սիրել։ Բայց սեր է՞ր որ։ Չէ հա՜, սե՜ր, արժանի չես իրենց հայացքին անգամ։ Հպարտ են, հո քո համար չե՞ն տառապելու։ Հետո խնդրում ես, որ դիմացդ ծնկած չմղկտան, որովհետև քեզ արցունքներով մանիպուլացնել անհնար է։ Ու դու ատում ես, երբ փորձում են խղճիդ վրա ազդել, կամ քեզ իրենցով անել։ Բայց անում են։ Մտովի։ Ազգանունդ դնում են իրենց անվան կողքին, իսկ քեզ պետք կլիներ մեկը, ով ուղղակի սիրելի ձևով պատրաստած սուրճը կդներ կողքիդ։ Ու վերջ:
Читать далее Հկո

1001750_369767159818945_1436788087_n

Շանթարգել

Մոխրագույն պատերով տան մեջ մոխրագույն մարդիկ չեն ապրել: Հատակով մեկ ոտաբոբիկ  միայն փոշին չի քայլել: Տան ետևում գտնվող մատուռում քարերը հպվել են շուրթերին ու խնդրանքը հասցրել Աստծո երկու միլիոն անուններին: էհ, չի օգնում, ցանկացած բան տանելի է, եթե փորձում ես  գեղարվեստորեն մոտենալ, սակայն այս անգամ դա էլ չի մխիթարում: Երկհարկանի տունը կարծես փոշուց գործած լինեն.  անգամ մի ոտնաչափ տեղ չկա, որպեսզի գրական զեղումներդ գետնին դնես: Դրա համար ճամպրուկիս հետ միասին դրանք էլ եմ գրկել ու մեխվել տեղումս: Նայում եմ պատերին ու զգում՝ ինչպես է հարմարավետությանս գոտին ճռռում ու ճաք տալիս. Читать далее Շանթարգել

Կախվածություն

Առաջին անգամ հրապարակվել է «Գրանիշ» գրական կայքում

Արմենին բակում միայն ես եմ «Արմեն ձյաձյա» ասում. ներքին կանոն եմ մշակել՝ ում դեմքին թրաշ կա, շպար կա, կամ թրաշը փակող շպար կա, «Դուք»-ով եմ դիմում ու ձյաձյա-ծյոծյա խառնում դիմափոշիներին ու թրաշներին, իսկ Արմենը հազվադեպ էր սափրված լինում: Читать далее Կախվածություն